دست نوشته های یک پنجره
روی صندلی منتظرت ماندم
پا هایم پُر از تاول زندگی بود
و چشم هایم از پینه ی اشک
چشم هایم را بستم
و به هجوم آب اندیشیدم
دست هایم را گره زدم
حرف هایم را جویدم
خیالت را پروراندم
اما....
من هنوز هم،
با دو بستنی آب شده
_ منتظرم
من هنوز در حجم صندلی
_تنهایم
و در آرزوی لیسیدن بستنی
_مبهوت
29/9/1387
آسمان آبی نیست
هیچ مهتابی نیست
هیچ شب تابی نیست
هان؟؟
آن حوری آفتابی کیست؟
و نگاه زیبایش چیست؟
و صدایش پاکی خوشه ی زیست
که طلوعی در من و تنهاییست
چه خیال خامیست
که سرابی بیش
از دود سیگارم نیست.
15/8/1387
بامداد 2:20:00
آه...
آه ای معشوقه ی زیبا
صدای خنده هایت کجا پنهان است؟
آغوشت خوابگاه کدام بد کار است؟
آه ای دخترک زاده ی بهار
چشم هایت کو؟
بغض هایت کو؟
آیا هنوز هم پای درختِ باغ همسایه،
منتظرم مانده ای؟
آیا هنوز هم گربه ها را دنبال می کنی؟
باز گرد،بازگرد،
بیا،بیا با هم به کودکی سفر کنیم
بیا کلاغ ها را به بانگ هی هی پرواز دهیم
شاه توت بدزدیم و لبانمان را سُرخ کنیم
بیا و سفره ی مادرانه را بگُستران
قوری پلاستیکی و بشقاب های چوبی و....
بیا و باز هم قایم باشک،
بیا و باز هم آلوچه خشک هامان را
_تقسیم کنیم.
دختر عروسکیمان را بیاور
من پدر و تو مادر،
بیسکوییت های خُورد شده را خمیر کن
چوب کبریت ها را آتش بزن
و تولد فرزند خیالیمان را جشن بگیر
تو باز گرد،
من تمام مشق هایت را خواهم نوشت
تو بازگرد،
من شکسته شدنِ عینک بیبی را
به عهده خواهم گرفت
تو باز گرد و .....
مداد سبز را به صندوقچه ی نقاشیمان
_باز گردان
تو اگر بر گردی،
کفش هایم برای توست.
وقتی پدر خواب است،
قُلکم را خواهم شکست،
و تمام آب نبات های دنیا را برایت خواهم خرید.
تو اگر برگردی.....
تو اگر برگردی.....
آه که تو رفتی....
رفتی تا عروس سفید پوش شوی،
تا بزرگ شوی،
رفتی و تمام خاطره هامان را....
رفتی و تمام بوسه هامان را....
رفتی و تمام پاکیمان را....
رفتی و تنهایی و هق هق های شبانه ی من را
_جا گذاشتی
دختر عروسکیمان را
_جا گذاشتی
اما من هنوز هم،
پایِ درختِ باغِ همسایه،
منتظرت مانده ام،
تا بازگردی و تنهایی را....
تا بازگردی و تنهایی را....
4/11/1387
بامداد،جمعه، 1:10:00
من با تمام خاطره ا نشستم
بر خاستم،
خندیدم،
گریستم،
به مجلس خیال رفتم
دست هایت را فشُردم
لبانت را بوسیدم
صادقانه بوییدمت
خالصانه لمس کردم
و چّشمان تو،
آلت رقیب را می جُست.
9/10/1387
آمدی،
مرا شیفته ی خویشت کردی
و به کند ترین تیغ زمان،
تبری ساختی از جنس جنون
شاخه هایم کندی
برگ هایم سوزاندی
آرزویم کشتی
خنده ام خشکاندی
و تمام حس امید زیستنم
_ میراندی
پنجره دیگر معنایی نیست
آغوشت بیهودست
دست هایت خالیست
عشق گرچه در تو نیست،لیک،
_فانیست
از هم گسیختم تار و پود تنم
که مگر از نهانم یابمت
و به عدم اندازم،
آه ه ه ه.....!!
چه خیال پوچی..!!
تو،منی؛
و من بازیچه ی دستان تو.
پایانم کو؟
حسرت نا محدود؟
و خراش بر گونه؟
می بینم می روی،
بی صدا می شکنم،
با شبنمانی بر دیده،
_می میرم
لیک ترکیب اشک و خاکستر چیست؟
جز گند لجن!!
من هنوز منتظرم باز گردی،
مردابم،
تنها گل نیلوفرم برای توست.
20/4/1387
امشب چه سیاه است اشک هایم
امشب چه غمی با من
هم پیمانه شده است
امشب نغمه هایم و طبل تو خالی من
چه اربده هایی زده است
پشت دیوار خنجری افتاده
و معشوقه ی من خونین می رود از منزل
دیوار خراش چنگ من است
امشب ماه چه خونین خونین
می زند نعره و می کوبد مشت
شبنم از گوشه ی لب هایم جاری
خس خسی در بینش من
و شلوارم از وحشت مرگ خیس است
آرزو هایم در چند قدمی افتاده
تن من خسته و سرد
ناتوان تا توان ای کاش
چشم من می نگرد
دانه ی خوش بختی ام در چنگ ملخ
چه شد امشب ؟
چه گذشت در این شب درد؟
...
در کناره پنجره ی نابودی
سینه هایش سخت بر سینه ی من
بو سه هایم سوزان
پا هایش پیچک وار بر خواهش من
می رقصید بر روی شهوت
....
در آغوش احساس من می نگریست
مرد آلوده ی آن ور پنجره ها
...
بر پشت من می لغزاند دست
آه چه آتشی در آن بود
ناگهان سرد شد آن دست ظریف
سخت شد آن پیچک نرم
سینه ام سرد شد از خنجر او
عشق من فواره زنان
می ریخت بر پنجره ها
...
خنجری پشت دیوار افتاده
نفسم رو به شمار
معشوقه ی من تند و دوان
دست در دست خصم من خون آلود
بوسه هایش می بینم
در تاری دیده ی من
پیچکی است بر تن او ...
این همه پنجره و نعره من
این همه تاریکی در دل من
در دیده ی من .....
.....
...
..
.
چه داستانی
چه رویایی
چه آسوده خفتند در خاک
پریانی که سرود وصال می خواندند
روزگارانی بود زیبا
گرچه دیرین
غبار سکوت بر سرنوشت ما
بود
شبنم مژگان تو
راز پنهان وجود
ساده انگاشتیم طوفان زمان
ٌٍٍگُلها ریشه برون افکندند
پرستو ها بال در کشیدند
غوکان مرثیه سر دادند
و از این باغچه ی بی ذوق
کوچ کردند
به دنبال بوسیدن شاید جای پاهایت
چه داستانی داشت
روزگار تنهایی هایمان
خوب می دانی چه میگویم
ای مقتول دست ناهنجار.
چه رویای داشتیم
کلبه ای چوبی که در آن علفزار بلند
بود
حصار میان ما و دنیای برون
و اجاقی که در آن چوب درختان
می روییدند
کودک من و تو چه سودایی
داشتند ؟
چه می خواستند ؟
جز آرامش کاسه ای چوبی
که در آن رنگین کمانٍ
شبدر باشد.
آه که چه غمی در چشمان تو بود
هنگامی که می فهمیدم
تازگی لبانت را
خواهم آمد سوی شمال
قدمی خواهم زد در پهنه ی جنگل ها
ای زادگاه فرشتگان زیبا رو
ای سرزمین کودکی های آغاز
می شنوم رایحه ی وجودت را.
بوی بهشت می آید از سیاهکل
و نسیمی حسرت بار
دریا چشمان تو است...
شوری گونه هایت پیداست.
و خداوند الهام گرفت
آفرینش جنگل را
از سر سبزی چشمانت
پاییز خاموش را
از غم بی پایانت
و طراوت زندگی را
از لطافت سینه های زاینده ات
و من در این پندارم
که چرا جهان آفریده شد
با وجود جمع کائنات
در لبخندت.
تو در واهمه ی ما بودن
بذر جدایی در بستر افکندی
گریختی...
گریستی،گسستی
گذشتی...
دست به دامان عدم انداختی
سر به زانوی فراموشی نهادی
و به انحطاط بیابان ها سفر کردی.
پنجره ای ساختم از جنس امید
ربودی بیشه ی آن را
در را گشودم سوی طلوع
تو زمزمه ی افول می خواندی
نر دبانی تا نیلگون افراشتم...
ارمغان آوردم
جویباری از خورشید
در آن شب تاریک.
با تو عهد بستم
خواهم داشت
تا انتها حضور
ای حجم ناپیدای
حضور.
قرص هایم کو؟
اما...
من قرص هایم را خورده ام
شربت هایم را سر کشیده ام
و تمام جنون پزشکانم را
_ بلعیده ام
اما
....باز هم از پس پنجره ها
صدا ها می آیند
!!گویی باز هم
از استفراغ رحم مادر خویش
زاده شدم
.چه صدا هایی
!!
امشب مردی
دست بر پستان عریان دختری
_
می سایدو درگاه بهشت سرخش را
با فشار شهوت
و صدای نعره های لذت
غرق خون می سازد
.امشب مادری وارونه
در نبود شوهر
بر آلت فرزند پسر
_
خوابیدهو فردوس زیر پایش ،
گندیده
.چه تجاوز هایی
!!
امشب هوا هم سرد است
انگار که یتیمی
انگشت زیر بغل می فشرد
.مقوایی نیست،
تکه چوبی نزدیک،
کبریت ها خیس است
.
امشب قارون
در فرار از گرما
در ها را باز می گذارد
همچنان که شعله ور است
شو مینه های غصبی اش
.چه حقیقت هایی
!!
همسر معشوقه ی من
نگران است،
مضطرب است،
مباد امشب که زنش،
عادت باشد
و هوس رانی
_
تعطیلامشب، همه شب من،
سر بر سجده و حمد و دعا
که معشوقه ی من،
تمام لحظه هایش عادت
...
چه تفاوت هایی
!!
امشب چه صدا هایی بشنیدم
چه حقیقت هایی دیدم
چه تفاوت ها باز گو کردم
و سخن هایی گفتم
که همه از خواندن آن می ترسند
.امشب،
شاید شاعری می نویسد این را
:....................................
....................................
قرص هایم ؟
راستی یادم نیست
!!قرص هایم را خوردم؟
قرص هایم کو؟
چه توهم هایی
!!منم " من این.
صدایم کن
صدایم زجه ی خاموش
صدایم هق هق معصوم
صدایم کن
صدایت نغمه ی عمر است.
در این پستو در این کومه
صدای خش خشی آمد
صدای پنجول تنهایی
فغان نعره ی خاموش.
دلم تنگ است
صدایم کن.
هان؟
چه خیالی؟چه صدایی آمد؟
ـ زنگی بود؟
و صدای ریزش پنجره ی تنهایی
از برخورد نغمه ی آغاز آمد؟
نه دریغا!! وهم است
